De Supermarkt Diaries

29 Nov

Haihai!

Ten eerste, voor mijn vaste lezers (?) zo, zo, zo sorry voor mijn lange afwezigheid… Ik ben begonnen met werken bij de supermarkt en ik ben niet zo’n held in plannen, dus het was nogal een hectische periode, ook weer met schoolwerk. *Le sigh* Maargoed, ik heb een vrij momentje gevonden dus I proudly present to you: “De Supermarkt Diaries”. Oftewel, mijn ervaringen met werken bij een supermarkt (:

Ik, helemaal happy-de-peppy met mijn vroege Sinterklaas cadeautjes in mijn Agrimarkt-uniform

Ik ben begonnen met werken bij een nieuw filiaal van de Agrimarkt, een lokale supermarktketen, wat oorspronkelijk een tuincentra was en nauw samenwerkt met de boeren. Het is echt heel groot, ze hebben echt heel veel en ik raakte er eerst de hele tijd de weg kwijt, net zoals de klanten, maar dat komt waarschijnlijk omdat het een nieuw filiaal is dus, haha. Bovendien stellen de klanten heel veel vragen, vragen over waar producten liggen en wat apartere vragen. Ook zijn de meeste heel attent en aardig naar het personeel toe, wat heel fijn is.

De meest voorkomende productvragen:

– “Waar liggen de pistachenootjes? Of pistachenootjes in een minder grote hoeveelheid?”

– “Waar staan de groenten in blik? Ik ben er waarschijnlijk voorbij gelopen.”

– “Waar staat de groene thee? En de koffie?”

– “Het schap is leeg, staat er in het magazijn nog wat van dit product?”

– “Waar staan de eieren?”

Het is niet vervelend om de klanten te helpen, juist leuk eigenlijk, zo heb je nog wat contact met ze en het onderbreekt de vulwerkzaamheden. Ohja, ik werk in de vulploeg, want ik ben nog niet oud genoeg om bij de kassa te werken, haha.

Het meest aparte wat er aan me is gevraagd is dit:

– “Waar ligt de massala saus?” (Mijn gedachten: “Massala saus? Wut?”)

– “Ik voel me niet zo lekker, dus kan ik een stukje eten van deze chocoladeletter als ik hem alsnog afreken?” (Deze vrouw was hoogzwanger, dus dan is het minder raar, maargoed, ik wist dus even niet hoe ik moest reageren.)

– “Ik zoek geen geschaafde amandelen, en geen amandelpoeder, maar iets wat er zegmaar tussenin zit. Hele kleine amandelstukjes, hebben jullie die?”

Masala saus. Ahaaaa

Verder is het ook moeilijk om vragen te beantwoorden van slechthorende mensen, want het voelt raar om te gaan schreeuwen tegen een klant (*MEVROUW? MEVROUW! DE CHIPS LIGT DAAR!*), is gebraden kip een hele happening en mogen we het voedsel wat over datum is niet opeten, jammergenoeg, maar dat is ook wel logisch haha. Toch had ik ergens nog hoop (:

Ook is het me opgevallen dat in de vulploeg bijna alleen maar jongens zitten. Ik ben één van de drie meisjes, volgens mij, haha. Het is wel echt supergezellig altijd met alle collega’s, iedereen is heel aardig. Ook zijn de bazen heel aardig en is spiegelen (de producten naar voren halen zodat het schap er vol uitziet) zeer vervelend. Ik denk dat ik een fobie ga ontwikkelen voor het spiegelen van groenten van Hak in glazen potjes. Ook breken al je nagels af, hoe sterk ze ook zijn, boehoehoe…

Dat was “De Supermarkt Diaries”, hope y’all liked it!

X Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: